Climate Witness: Ann Daniels, UK



Posted on 24 September 2009  | 
Mijn naam is Ann Daniels, ik ben moeder van vier kinderen en ik woon in Devon, in het zuidwesten van Engeland. De afgelopen twaalf jaar heb ik voor mijn werk veel naar het poolgebied gereisd , vooral naar Nunavut in Canada, het noorden van Rusland en de Noordelijke IJszee.

English | Dutch

Ik heb zes expedities uitgevoerd op de Noordelijke IJszee, waarbij ik meer dan 2200 km per slee heb gereisd en meer dan 223 dagen heb doorgebracht in temperaturen ver onder het vriespunt. Tijdens die 12 noordelijke jaren heb ik veranderingen zien plaatsvinden in het ijsdek en heb ik steeds meer extreme temperaturen en onverwachte stormen meegemaakt.

Ik heb gewerkt met de schoolkinderen van Resolute Bay in Nunavut en heb de lokale bewoners ontmoet van Khatanga op het Taymyr schiereiland in het noorden van Rusland. Het is verdrietig om te zien welke effecten de veranderingen in het milieu hebben op het leven van de inheemse bevolking.  Ze kunnen vaak niet meer leven volgens hun traditionele levenswijze en hun toekomst is onzeker.

Hoe je tijdens een reis over de Noordelijke IJszee moet overleven, heb ik geleerd toen ik in 1997 deel uitmaakte van een estafette-expeditie naar de Noordpool. Ondanks dat de expeditie niet wetenschappelijk van aard was, was dit wel de eerste keer dat ik de aard van het zee-ijs begon te begrijpen en een passie ontwikkelde voor het poolgebied en haar krachtige en toch zo kwetsbare ecosysteem. Hoewel we wel open water zijn tegengekomen tijdens deze expeditie te voet, was het nooit nodig om te zwemmen om de Noordpool te bereiken. Vijf jaar later was dat anders. We hoopten toen een wereldrecord neer te zetten door als eerste team bestaand uit alleen maar vrouwen te voet zowel de Noord- als de Zuidpool te bereiken.  Tijdens deze expeditie hebben we ook wetenschappelijke data verzameld en een Amerikaanse stichting geholpen die ook in de poolgebieden aan het werk was, in samenwerking met verschillende Britse universiteiten.  Tijdens de expeditie zijn we zo veel open water tegen gekomen dat we vele malen hebben moeten zwemmen en de sleeën als kano moesten gebruiken om onze bestemming te kunnen bereiken. Het ijs was ook veel beweeglijker en brak constant onder onze voeten. Soms konden we niet eens genoeg ijs vinden om onze route te kunnen volgen en moesten we zigzaggend van de ene ijsschots naar de andere. Het was een beangstigende ervaring, niet alleen vanwege de fysieke uitdaging van het doorkruisen van zo'n ijsvlakte, maar ook vanwege het besef dat dit majestueuze en prachtige ijslandschap bedreigd wordt door krachten van buiten.

In 2005 heb ik drie weken doorgebracht in het noorden van Rusland en heb daar de lokale bewoners leren kennen. Ik had schoolboeken meegebracht voor hun lokale school. Zij hebben me verteld over de veranderingen die zij moeten doormaken.

Na deze drie weken ben ik richting de Noordelijke IJszee gereisd, naar de Russische wateren, en daar ben ik vijf ijsberen tegengekomen. De beren waren erg agressief en ik neem dat dat kwam vanwege een tekort aan natuurlijke voedselbronnen. Eén van de beren heeft me vijf dagen gestalked. Ook nu was het ijs weer erg dun en ik het koste me soms uren om een veilige route door het ijs en de sneeuw te vinden.

Ik ben kortgeleden teruggekomen van The Catlin Arctic survey (2009), een wetenschappelijke expeditie bedoeld om de dikte van het ijs te meten. Ook nu hebben we weer een zeer onrustige en bewegende ijslaag waargenomen.  Onze wetenschappelijke adviseurs hadden ons verteld dat we ouder en dikker ijs tegen zouden komen, maar de gemiddelde dikte van het ijs was erg dun, slechts 1,77 meter. Dat impliceerde dat het nieuw ijs was dat afgelopen herfst pas was gevormd en niet jaren oud was, zoals we hadden verwacht. Dat was een schrikbarende constatering en heeft me nog bewuster gemaakt van het drama dat zich aan 't voltrekken is in het poolgebied.

De ijslaag van de Noordelijke IJszee zou in de zomerperiodes volledig kunnen verdwijnen ergens tussen 2013 en 2040. De gevolgen daarvan zijn dramatisch, niet alleen voor de inheemse flora en fauna, maar ook voor de weerpatronen over de hele wereld. Sommige poolsoorten zoals de narwal, de klapmuts, de ringelrob, de walrus en de ijsbeer kunnen alleen overleven onder hele specifieke omstandigheden. Het verdwijnen van het poolijs brengt het voortbestaan van deze ijs-afhankelijke soorten in gevaar. 

Het opwarmen van de aarde gaat door en onder invloed van de daardoor veranderende wind- en waterstromen zullen ook de wereldwijde weerpatronen veranderen. De globale weerpatronen worden aangestuurd door de verschillen in temperatuur tussen de tropische regio's en de polen. Als deze verschillen veranderen als gevolg van opwarming van de polen, kunnen de weerpatronen onstabiel worden, waardoor nog meer onvoorspelbaar en extreem weer kan voorkomen, ook op lagere breedtegraden.

Omdat ik zo veel tijd heb doorgebracht in het poolgebied, zowel in Rusland, in Nunavut als op de ijszee zelf, ben ik persoonlijk erg gemotiveerd geraakt om mijn eigen gedrag te veranderen. Deze regio's liggen misschien wat ver van ons bed, maar ze zijn zo waardevol en zo uniek dat ze onze zorg en aandacht verdienen. Ik gebruik nog steeds de auto als het niet anders kan, maar ik probeer zo veel mogelijk te voet te gaan, of de fiets of de bus te pakken. Ik hergebruik en recycle maar wat nog belangrijker is, is dat ik probeer om zo min mogelijk verpakte producten te gebruiken en lokaal verbouwde seizoensgroente en –fruit te kopen. Ik gebruik minder energie en water.

Ik praat op scholen met leerlingen over de poolgebieden en de veranderingen die daar en over de hele wereld plaatsvinden en wat zij in hun eigen omgeving daar aan kunnen doen. Ik geef ook lezingen op universiteiten en voor bedrijven, maar ik geloof dat onze kinderen de toekomst zijn en de hoop voor onze planeet.

Ik zou graag zien dat er meer expedities zouden komen zoals de Catlin Arctic survey zodat we tot de bodem kunnen uitzoeken wat er aan de hand is met het zeeijs op de Noordelijke IJszee. De omstandigheden zijn er ingewikkeld, constant aan veranderingen onderhevig en we weten er nog maar weinig van.

De klimaatverandering is een realiteit en het is aan ons om er iets aan te doen. Dat begint met het nemen van de verantwoordelijkheid om je eigen ecologische voetafdruk te verkleinen.  De wereld is niet van ons en ik zou niet alleen voor mijn kinderen maar ook voor alle dieren een wereld willen achterlaten waar we trots op kunnen zijn. Daar kun jij Moeder Natuur best een handje bij helpen.


 

Wetenschappelijke beoordeling

Beoordeeld door: Prof. Peter Wadhams

In het algemeen is dit een consistente en nauwkeurige beschrijving van de klimaatgerelateerde veranderingen die zich voltrekken in het poolgebied. Hoewel het verhaal anekdotisch is, komt het overeen met beschikbare kwantitatieve gegevens. De klimaatgetuige heeft de Noordelijke IJszee sinds 1997 regelmatig bezocht en beschrijft hoe er in de latere jaren (2002 en 2009) veel meer gaten in het ijsdek waren, waarschijnlijk tijdens dezelfde tijd van het jaar (al wordt dit in het verhaal niet specifiek vermeld), dan tijdens haar eerste bezoek. Dit komt overeen met de waarnemingen door middel van onderzeeër en ter plekke van een toename van het afbreken van ijsschotsen, en nog belangrijker, het voorkomen van zgn. polinia (open water omgeven door ijs) in de afgelopen jaren. Dit leidt tot temperatuurstijging van het water dat vlak bij de oppervlakte stroomt, en tot een toename van het smelten van het poolijs.

Het verslag van haar ontmoeting met ongewoon agressieve ijsberen op het zeeijs ten noorden van Rusland is interessant maar hoeft niet te maken te hebben met de klimaatverandering, omdat vele factoren kunnen bijdragen aan voedseltekort en het gedrag van ijsberen.

Het verhaal van Ann Daniel komt grotendeels overeen met de huidige peer-reviewed literatuur over de effecten van klimaatverandering in het poolgebied. Het verhaal van deze klimaatgetuige komt overeen met de verwachte en voorspelde gevolgen van de klimaatverandering.

Een relevante recente referentie is M. Wang and J E Overland (2009). A sea ice free summer Arctic within 30 years? Geophysical Research Letters, vol. 36, L07502, doi:10.1029/2009GL037820.

Alle artikelen worden onderworpen aan een wetenschappelijke beoordeling door een lid van het Climate Witness Science Advisory Panel.
 
Ann Daniels
Ann Daniels
© Ann Daniels Enlarge
Ann Daniels crossing an area of rough ice, Catlin Arctic Survey
Ann Daniels crossing an area of rough ice, Catlin Arctic Survey
© Martin Hartley / WWF-Canon Enlarge
Ann Daniels (in red) and Pen Hadow (in blue), consider how best to cross an open lead in the ice, Catlin Arctic Survey
Ann Daniels (in red) and Pen Hadow (in blue), consider how best to cross an open lead in the ice, Catlin Arctic Survey
© Martin Hartley / WWF-Canon Enlarge
Ann on ice
Ann on ice
© Ann Daniels Enlarge

Subscribe to our mailing list

* indicates required